Site Loader

“ความสุข” คำนามสั้น ๆ แค่คำเดียว แต่เราเคยตั้งคำถามกันบ้างหรือไม่ว่า จริง ๆ แล้ว ความสุขมันคืออะไรกัน ฟังดูเหมือนจะเป็นคำถามที่ง่ายดาย แต่ทว่าแอบแฝงไปด้วยความย้อนแย้งและสับสน ทำไมมนุษย์อย่างเราทุกคนถึงได้โหยหามันยิ่งนัก มุมมองของ ความสุข ตามหลักปรัชญาที่ Aristotle ได้กล่าวไว้ ก็คือ ความสุขคือเป้าหมายสูงสุดของมนุษย์” คำกล่าวเช่นนี้ ยิ่งเน้นไปถึงการตอกย้ำให้เรากลับมาทบทวนอีกว่า ความจริงแล้ว เราใช้ความสุขเป็นแรงขับเคลื่อนชีวิตหรือเปล่า

ความสุขที่หาได้ง่าย ๆ ในชีวิต

เอ็นดอร์ฟิน

จริง ๆ แล้วการตั้งคำถามเช่นนี้ ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ใช่เรื่องแปลกใหม่แต่อย่างใด ในวงการนักปรัชญา บ่อยครั้งที่ผู้มีความรู้มากประสบการณ์ มักจะหยิบยกหัวข้อนี้มาถกเถียงกันอยู่บ่อย ๆ การให้นิยามจำกัดความของคำนามข้างต้น ก็ขึ้นอยู่กับว่าเราใช้ศาสตร์แขนงไหนในการมอง ในทางวิทยาศาสตร์มนุษย์มีสารเคมีในสมองชนิดหนึ่งชื่อว่า “Endorphin” เป็นตัวกลางที่ทำให้เรามีความสุข มนุษย์อย่างเรา ๆ เสพสุขจนเป็นกิจวัตร นี่ไม่ได้เป็นการกล่าวในเชิงทางเพศ หากเราทุกคนได้ลองพิจารณาตัวเอง ไม่มีใครปรารถนาทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด เพื่อให้ตัวเองรู้สึกทุกข์ เสียใจ หรือกลุ้มใจ มนุษย์เป็นสัตว์ที่มีความรู้สึก และบ่อยครั้งที่เราใช้ความรู้สึกควบคุมความคิดของเรา หลายคนปฎิเสธว่า พวกเขาไม่ได้ทำสิ่งนั้นเพื่อความสุข ให้จำไว้ว่าคนผู้นั้นกำลังโกหกเราอยู่ เพราะแท้จริงแล้ว เขามีความพอใจที่จะทำแบบนั้น ถึงแม้ว่าจะทำให้พวกเราทุกข์ในภายหลังก็ตาม นั่นก็เป็นทางเลือกของเขาที่ต้องเผชิญ เราไม่สามารถพูดอะไรได้ ถ้าหากเราจะยกตัวอย่างให้ชัดเจนยิ่งขึ้น ขอให้เรานึกถึงศาสดาของพระพุทธศาสนา เหตุใดที่พระพุทธเจ้าถึงต้องการแสวงหาหนทางดับทุกข์ นั่นก็เพราะพระองค์ต้องการที่จะมีความสุข การบวชในครั้งนั้นทำให้พระองค์มีแรงผลักดันในการใช้ชีวิตต่อ

แล้วความสุขของมนุษย์ขึ้นอยู่กับอะไร ลัทธิแบบสุขนิยมได้จำแนกออกเป็น 4 ลักษณะทั่วไป คือ  ความสุขทางกายคือสิ่งที่ดีที่สุด, ความสุขจบในตัวเอง ไม่เป็นวิถีนำไปสู่สิ่งอื่นอีก, ความสุขคือสิ่งที่มนุษย์แสวงหา และการกระทำที่มีคุณค่าทางจริยธรรม เพื่อเป็นวิถีให้ได้มาซึ่งความสุข เห็นหรือยังว่าความสุขนั้นมีหลากหลายรูปแบบ ถ้าเรามองตามหลักความจริงแล้วปรากฏว่า ความสุขทางใจมักจะมีอิทธิพลมากกว่าความสุขทางกาย เช่น มนุษย์คนหนึ่งพึงพอใจที่จะมีชีวิตอยู่อย่างธรรมดา ไม่หรูหรา อู้ฟู่ แต่เขาคนนั้นรู้สึกดีกับชีวิตของเขา หรือ ชายนักรบคนหนึ่งเพิ่งออกมาจากสนามรบ แต่โชคร้ายที่นักรบผู้นี้ต้องเสียขาไปข้างนึง ถ้าเรามองจากภายนอก เขาคือคนที่น่าเวทนาและน่าสงสาร แต่ถ้าหากเขารู้สึกปลื้มปีติกับสิ่งที่เขาเป็น รู้สึกดีที่เขาได้ออกไปต่อสู้กับศัตรู และเขาก็พร้อมที่จะยอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นแล้ว ความพิการสำหรับเขาก็ไม่ใช่ความทุกข์แต่อย่างใด ดังนั้นความสุขของมนุษย์ ก็ขึ้นอยู่กับคำนิยามของแต่ละคนได้กำหนดให้แก่ตัวเอง ความสุขของมนุษย์คนนึง อาจจะไม่ใช่สิ่งที่ดีของมนุษย์อีกคนนึง

ถ้าเราได้ทำการวิเคราะห์ถึงความเกี่ยวข้องระหว่างความสุขและชีวิต จะพบได้ว่ามนุษย์ยังต้องใช้ความสุขเป็นตัวนำพาชีวิต นี่คือสิ่งที่เราไม่สามารถหาข้อมาถกเถียงได้ ถึงแม้ว่าเราจะพยายามหาข้อมาลบล้าง แต่สุดท้ายเราก็จะกลับมาตั้งคำถามอยู่ดีว่า เราทำไปเพราะเราพึงพอใจใช่หรือเปล่า

 

Brittney

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

RSS
Follow by Email